Ik ben weer in Nederland, terug in ‘normaal’! Maar
is het hier in Nederland wel zo normaal?
Afgelopen half jaar heb ik kennis
gemaakt met een nieuw normaal, een Surinaams normaal, waarbij het doodnormaal
was om: Iedere dag zweet op mijn neus te hebben. Een papaya of passievrucht van
eigen boom te plukken. Nooit dichte schoenen aan te hebben. Kraampjes met
levende krabben langs de weg te zien. Met iedereen een gezellig
Surinaams praatje aan te knopen. ‘Klop klop’ te roepen omdat mensen geen
deurbel hebben. Links te fietsen. Mijn SEH-dienst te beginnen met de vraag of
we vandaag wel bloed kunnen prikken. Mijn dag te beginnen met een koude douche
én oploskoffie. Mijn tong te breken over de Surinaamse achternamen. Een dode
slang op de weg te zien. Een praatje te maken met de spookambtenaren van het
ziekenhuis. Kramp in mijn hand te hebben van alle handgeschreven patiëntendossiers.
Ieder oud mens ‘opa’ of ‘oma’ te noemen. Drie winkels af te fietsen om melk te
vinden. ‘Rustig’ te antwoorden op de vraag hoe het gaat. Te hangmateren. Én het
was zelfs normaal gaan voelen om ‘dokter’ genoemd te worden. Kortom, afgelopen half jaar is een heleboel van het Surinaamse leven normaal geworden. Maar er zijn gelukkig ook nog duizend-en-één dingen aan dit diverse land die te mooi, te bijzonder óf te onlogisch zijn om normaal te vinden. Kortom, reden genoeg om nog een keer terug te komen! Voor nu is het tijd om weer terug te schakelen (of qua tempo; op te schakelen) naar het
Nederlands normaal! Maar één ding hou ik vast: No spang man!
Heel normaal: De Papayaboom snoeien
Niet normaal! Een visarend op het dak van ons huis
Niet normaal: mijn ouders op bezoek! Wel normaal: Elke dag ontbijten in de zon en in het groen!
Nickerie!