Bijna thuis! Nog 3 dagen en ik ben weer thuis
in Nederland. Maar ik laat ook een thuis achter, want ik het afgelopen half
jaar is Nickerie steeds meer en meer als thuis gaan voelen!
Afgelopen weekend was de fietstocht van
Paramaribo naar Nickerie: 218km asfalt, 2km grind, 17 fietsers, 6 volgauto’s, wind in de rug en
brandende zon op ons hoofd; het was één groot feest. Het motto van de dag was ‘pas
op gat’, maar het slechte wegdek mocht de pret niet drukken. Naarmate we dichter en dichter bij Nickerie
kwamen, viel het mij op dat Louise en ik steeds meer begonnen te praten over ‘ons
huis’, ‘wij Nickerianen’, ‘onze fietsclub’, en zelfs over ‘onze slechte wegen’.
De laatste kilometers moesten wij zelfs op kop om de de Paramaribo’ers de weg
te wijzen, ja toen voelden wij ons helemaal Nickerianen. Kortom, Nickerie
voelt als thuis!
Vorige week was daar ook een mooi voorbeeld
van. Louise en ik gingen op verjaardagsvisite in Wageningen bij Suzan, de gastvrije
schoonmaakster van het ziekenhuis. Louise en ik hadden 2 dagen in de keuken gestaan om een chemische cake in de kleuren oranje, blauw en roze te bakken, jammie! Uiteraard geen Surinaamse verjaardag zonder eten; dus de hele
middag hebben we roti, rijst én bami gegeten, terwijl we tussen opa, oma,
kinderen, kleinkinderen en de rest van de familie op het balkon zaten te
niksen. Surinaamser kan niet! De dag ervoor waren we ook al op visite; maar
toen op zieke-visite bij een van de fietsmannen. Kortom, ik voelde mij behoorlijk
ingeburgerd toen ik in één week zowel op verjaardags- als ziekenbezoek was
geweest.
Nog meer thuis voel ik mij hier, omdat ik ook
al ‘versurinaam’. Als ik ga douchen, dan noem ik dat baden. Als ik ga wandelen,
dan bedoel ik niet lopen, maar bedoel ik rondrijden in de auto met blikken bier
en harde muziek. Ik ken iedere gat in de weg en iedere straat waar enge
straathonden zitten. En als ik op de SEH wil weten wanneer iemand heeft
gepoept, vraag ik of ze al zijn ‘afgegaan’. En ook “no spang man” (maak je niet
druk man), heb ik wel een beetje geleerd. Al had ik afgelopen week een SEH
dienst met 27 patiënten, toen lukte die ‘no spang’ mij niet meer zo goed 😉.
Maar goed, mijn laatste werkdag zit er op en afgelopen week was ook al mijn afscheidsfeestje. Louise en ik hadden onze koelkast volgeladen met djogo’s (= literflessen Parbo bier) en Borgoe (= Surinaamse rum). Aangezien je geen feestje in Suriname kan geven zonder eten hadden we zelf vegetarische pom gekookt, die door de Surinamers werd beoordeeld als ‘echt Surinaams’. Kortom, de pom én mijn Surinaamse integratie was geslaagd! Het was een mooi feestje, met zelfs afscheidskadootjes, lieve kaartjes én een afscheidsgedicht: De gastvrije Surinamers maken het je niet moeilijk om je hier thuis te voelen!
Gelukkig heb ik nu nog 2 dagen de tijd om lekker te genieten van de Surinaamse zon, mijn
laatste fietsrondje, het laatste tropische fruit, de laatste lekkere baksels
van Louise én de laatste gezellige praatjes met de leuke Surinamers! Kortom, nog
even volop genieten van mijn laatste daagjes in mijn nieuwe thuis, voordat ik
terug ga naar mijn echte thuis in Nederland.
Bij aankomst live op televisie en de volgende dag in de krant!
Saoto soep bij aankomst
Onze volgauto met crew
Op verjaardagsbezoek, inkijkje in een Surinaamse familie!
Cadeau van Louise: De samenvatting van een half jaar leven in Nickerie!
Fietsen door groen Suriname!