De tijd vliegt
hier! Inmiddels zijn er al twee maanden voorbij en ik ben alweer 3
weken op de chirurgie aan de slag. Over mijn belevenissen op de chirurgie een
andere keer meer, want nu is het eerst eens tijd om een verhaal te wijden aan
de mensen met wie ik hier het meest om ga: De patiënten (Wagonjwa)!
Vorig weekend had
ik dienst en liep ik op zondagavond door het donkere ziekenhuis. Overal zie je bedjes
met patiënten en een familielid half slapend op een krukje ernaast of gewoon
bij de patiënt in bed. Want zoals je in Nederland verzorgd wordt door de
verpleging, moet hier elke patiënt een familielid bij hem/haar hebben die
kookt, wast en verzorgt. De enige verpleegkundige voor de hele afdeling heeft
daardoor de tijd om controles te doen,
medicijnen te geven, of… op een stoel te hangen.
Nursy, nursy! Dat
is wat ik hoor als ik mij in het ziekenhuis rondloop, waar ik dan vaak op
antwoord met: “mimi ni Daktari”, want het
lijkt mij toch best goed als de patiënten weten dan een vrouw ook best een
dokter kan zijn. In mijn beste Swahili voeren we daarna even het beleefde “habari”
(hoe gaat het)-gesprek, en daarna kan ik mijn medische vragen afvuren: Heb je
buikpijn? Heb je ontlasting gehad? Heb je al winderigheid? Heb je vaginale afscheiding?
Kortom, mijn Swahili-woordenschat bestaat uitsluitend uit zinnetjes die je
absoluut niet kan inzetten in je privé-leven.
Over privé en privacy gesproken:
Dat is hier geen ding. Wat soms best handig is, want als de patiënt zich niet
kan herinneren wanneer hij voor het laatst ontlasting heeft gehad, dan antwoord
de buurman op het bed ernaast vaak wel even voor hem. Qua afwezige-privacy zijn
de verloskamers wel het hoogtepunt. Hier bevallen 8 vrouwen naast elkaar met
alleen een half kapot mini-gordijntje ertussen. Dat is toch wel even anders dan
de luxe bevalkamers inclusief bevalbad in Nederland😉
Een ander groot
verschil met Nederland is dat mensen hier vaak lang in het ziekenhuis liggen.
Dit komt bijvoorbeeld doordat ze langdurige wondzorg nodig hebben en dat
moeilijk gaat als je op 5 uur lopen van een ziekenhuis woont. Daardoor ken je
heel veel patiënten en word je, als je langs de afdelingen loopt waar de patiënten
vaak buiten op de grond of op bankjes zitten te chillen en te eten, steeds
uitgenodigd om mee te eten. Wat ik tot nu toe toch maar steeds heb afgeslagen😉. Kortom, genoeg gezelligheid
en vriendelijkheid van patiënten hier!
Nog een ander
centraal patiënten-thema is… geld. Echt alles draait hier om geld. Hebben
patiënten genoeg geld om onderzoeken te doen? Om nog een paar dagen in het
ziekenhuis te blijven? Of om de operatie te betalen? Vaak wacht je dagenlang op
een bloedonderzoek, omdat de patiënt bij alle familieleden geld moet gaan
verzamelen om het te kunnen betalen. Kortom, het is continue een afweging of je
dat onderzoek nou echt nodig hebt of het toch maar niet aanvraagt, omdat je
weet dat je daarmee weer een hele familie financieel onder druk zet. Vaak
genoeg gebeurt het dat patiënten vanwege de geldproblemen veel te laat naar
het ziekenhuis komen. Het is soms moeilijk te begrijpen hoe dat allemaal in elkaar
steekt en of het de geldproblemen zijn of bijvoorbeeld de wens om naar een traditional
healer te gaan. Kortom, niet alleen het Swahili maakt dat ik mijn patiënten
niet altijd begrijp, maar er zijn ook nog genoeg achterliggende normen, waarden
en tradities die nog lang niet door heb! Kortom, genoeg te leren hier nog!
De weg van mijn huis naar het ziekenhuis
Lunch pauze tussen de ziekenhuis werkzaamheden door!
Jarig in Sengerema!