De tijd gaat snel
hier! Na de eerste zes weken begint de gang van zaken in het ziekenhuis steeds
wat vertrouwder te voelen. Kortom, tijd om jullie eens mee te nemen naar het
leven buiten het ziekenhuis!
Het ziekenhuis ligt in Mission, een plaatsje vastgeplakt aan de stad Sengerema. Nou klinkt ‘stad’ wel
wat groot voor hoe Sengerema, ook wel Towny genoemd, eruit ziet; want het
bestaat met name uit een markt, veel kleine huisjes en één grote weg. Wij wonen
op de compound van het ziekenhuis en vanaf hier wandel je in een klein
halfuurtje naar Towny of je pakt de bajaj (een tuktuk) voor 15 eurocent. Veel
is er niet te beleven in Towny, maar het hoogtepunt is de markt met de
naaiwinkeltjes. Van de mooiste Afrikaanse stoffen (kitenges), kan je hier
prachtige broeken, blouses, en alles wat je maar wil, laten maken. Charlotte en
ik kunnen niet ophouden met mooie stoffen kopen!
Uiteraard gaat een
ommetje naar Towny gepaard met het nodige ‘ge-habari’: Habari za leo? Habari za
kazi? Habari za watoto? Je kan het zo gek niet bedenken of je plakt het achter
Habari en je bent weer op de hoogte van hoe het gaat met de de oma van de tante
van.
Na een uurtje Towny
ben ik vaak wel weer verzadigd door de chaos van het verkeer en het ge-habari
en dan is het heerlijk om weer terug te keren naar ons huisje in het groen! We
wonen aan de airstrip; een plek die vroeger de landingsbaan voor kleine
vliegtuigjes was. Nu is het een brede strook onverharde weg, waar kuddes koeien
overheen komen, vrouwen met gigantische manden op hun hoofd lopen, een pigipigi
(=motor) langs scheurt en troepen spelende kinderen voorbij trekken.
Ja want die troepen
kinderen die maken het straatbeeld hier; anders dan in Nederland zijn de
kinderen hier, op niet-schooldagen, de hele dag buiten: Met elkaar spelen, helpen
met de koeien hoeden, spullen op hun
hoofd naar de markt dragen of schoffelen op het land. Het hoogtepunt is
natuurlijk als de wazungu langs komen wandelen/rennen/fietsen: ‘mzungu, mzungu, mzungu!’ wordt er dan gegild
en voor je het weet heb je een hele troep met rennende kinderen achter je aan. Het
allergrootste hoogtepunt is als de wazungu een potje Spikeball op de airstrip
gaan spelen en zich een heel publiek aan kinderen vormt. Kortom, aan enthousiaste
mensen en belangstelling geen gebrek, en dat maakt het leven buiten het ziekenhuis
soms net een glazenhuis; waar je als mzungu niet kan ontsnappen aan de
aandacht.
Daarom is het heerlijk om er in het weekend lekker op uit te trekken
op de mountainbike óf zoals vorig weekend met de auto langs de Serengeti rijden
waar we een gigantische kudde olifanten hebben gespot!
Wazungu!