De Spoedeisende Hulp is ontploft… en niet
alleen de SEH, maar ook mijn hersenpan heeft het kookpunt bereikt. Overal waar
ik kijk zitten en liggen patiënten; in alle bedden, op de gang en buiten voor
de deur. Daartussen sta ik; haren verward, zweet op mijn voorhoofd, en met een
lege maag; want er is nog geen moment tijd geweest voor een slok water of hap
eten.
In het ene bed een mevrouw met om de 5 minuten
een epileptisch insult, in het andere bed een dronken jonge man die is
aangereden door een auto, in de COVID-isolatie nog een oude mevrouw en in de
kinderkamer een kind met veel buikpijn. En tot overmaat van ramp ook nog mevrouw
met een grote hersenbloeding die ieder moment kan overlijden op de SEH, waarbij
ik de familie zo goed mogelijk probeer te begeleiden en ondertussen ook haar
kinderen in Nederland via de telefoon probeer uit te leggen hoe ernstig de situatie is. Oja, en dan belt de afdeling ook nog over een man die nu pijn op de
borst krijgt…. HELP, ERROR, STOP. Zoveel verschillende patiënten met zoveel verschillende
verhalen. Terwijl alles om mij heen rinkelt en piept, doe ik een poging om in deze chaos
zo goed mogelijk overzicht te houden en te prioriteren, terwijl buiten nog een
rij met patiënten op mij wacht. Tja…. welkom op de SEH!
Van te voren weet ik nooit of de dienst gaat ontploffen, of dat het een rustige dienst wordt waarbij ik alle tijd hebt om popcorn
te poppen in de magnetron, een spelletje te spelen of lekker met de verpleging
te kletsen. Dat is de SEH; het is vaak hollen of stilstaan, en dat kan iedere
minuut veranderen. Het maakt het werk leuk, afwisselend en nooit saai. Maar, het
maakt mijn werk ook onzeker en totaal oncontroleerbaar. Ik kan nooit zeggen: “Vandaag
wil ik om 10uur een patiënt met pijn op de borst en om 12uur een patiënt met
buikpijn (P.S.; liever allebei niet te ziek), en dan heb ik graag tussendoor een
uur de tijd om mij te verdiepen in dat nieuwe protocol over herseninfarcten”. Nee,
zo werkt dat niet: Je hebt zelf 0,0 invloed op je dag. En eerlijk is eerlijk: Af
en toe is dat knap lastig! Soms als ik ‘s ochtends door de gang van de administratie
loop, dan kijk ik een beetje jaloers naar de mensen die in alle rust hun computer opstarten met een kopje koffie erbij. Ik loop dan de deuren van de
SEH door, om weer een dag als SEH-schietschijf te dienen. Al weet ik ook dondersgoed
dat ik het werk juist zo leuk vind door dit hoge schietschijf-gehalte. Maar
ach, het gras lijkt op sommige dagen gewoon even groener bij de buren 😉
Net voor middernacht kom ik thuis van de ontplofte
dienst. Ik warm snel mijn avondeten nog op de in magnetron en dan ga dan lekker
in de afgekoelde Surinaamse nachtlucht zitten. Ik luister naar alle krekels,
kikkers en het geroep van de witte uil in de boom naast ons huisje. Zo probeer
ik de adrenaline uit mijn lijf en hoofd te krijgen, voordat ik zo mijn bed in stap. Morgen
weer een nieuwe dag op de SEH, waar ik hopelijk mijn hoofd weer koel kan houden!
Als het rustig is, dan is er ook tijd voor het oefenen van een reanimatie