Vanuit
het zonnige en gastvrije Suriname kan ik jullie zonder enige moeite elke week
een vrolijk, leuk en grappig verhaal voorschotelen. Helaas is dat in het
ziekenhuis niet altijd de praktijk. Deze week lieten mijn patiënten mij
namelijk kennismaken met een hele andere kant van het land…
Vorige
week begon in aan mijn nachtdienst toen een hysterische familie op de spoed
kwam met een jonge man van 21 jaar. Hij had landbouwgif (Paraquat) ingenomen.
Nadat we snel de maag hadden gespoeld, medicatie via het infuus hadden
toegediend en de patiënt naar de afdeling hadden gebracht, zat ik toch een
beetje beduusd op mijn stoel. Zo jong en dan dit verhaal, en hij was niet de enige
deze week…..
Deze
week sta ik op de afdeling van de Interne geneeskunde. Twee van mijn patiënten
zijn jongemannen van 16 en 33 jaar. Alle twee hebben ze Paraquat ingenomen.
Langzaam gaat hun nierfunctie, leverfunctie en longfunctie achteruit en je kan
er niets aan doen. Eén slokje Paraquat is vaak al fataal. Er is hier geen
psychiater, geen psycholoog en vrijwel geen hulp voor hun psychische en sociale
problemen. Ik vraag mij af waarom zij dit doen. Volgens mijn Surinaamse
collega’s gebeurt het veel en groeien kinderen regelmatig op met ouders of
andere familieleden die ook ooit Paraquat hebben ingenomen. Vaak is het een
impulsieve actie op een moeilijk moment.
Op
dit moment zit ik achter mijn bureau in de artsenkamer, de mannen van 21 en 33
jaar zijn al overleden. De jongen van 16 jaar leeft nog, maar ik zie aan zijn
bloedwaardes en aan zijn zuurstofgehalte in het bloed dat hij waarschijnlijk
vandaag dood gaat. Wat kan ik doen? Ga ik zijn kamer in en aan hem en zijn
moeder vertellen dat hij dood gaat? Of laat ik hem hoop houden? Wat is eerlijk?
Wat doe je bij een kind van 16 jaar? Ik weet het niet… In Nederland zou er een heel psychologisch
kinderteam op duiken. Hier ben ik alleen, zonder ervaring met dit soort dingen.
Als
je in een Nederlands ziekenhuis dit meemaakt, dan is iedereen daar erg van
ontdaan. Hier komt zelfmoord met Paraquat helaas te vaak voor op jonge
leeftijd. Ik merk dat aan de specialisten en verpleging op de afdeling:
Natuurlijk vinden zij het erg, maar ze zijn er op een manier ook al immuun
voor. Ik merk dat het makkelijk is om die houding over te nemen. Maar als ik er
even bij stil sta, dan besef je pas hoe absurd deze situatie is.