Tijd voor mijn eerste stappen in het
Surinaamse binnenland! In de rijstpolders van Nickerie zou je het niet zeggen,
maar Suriname is het bosrijkste land ter wereld met 93% bebossing. En ja, nu ik
een aantal dagen vrij was liet ik mij dat niet twee keer zeggen; tijd om de
jungle in te gaan!
Nadat ik mijn rugzak vol had gepakt met een hangmat,
powerbanks en al mijn eten voor 4 dagen (lees; brood met pindakaas), was het
tijd voor de eerste uitdaging: Hoe kom je van Nickerie naar de jungle? Aangezien
vrijwel alle toeristen met tourgroeps reizen, zijn de Surinamers niet gewend
aan zo’n alleen reizende Bakra. Het was dan ook een hele tocht om met het
slechte openbaarvervoer systeem naar Brownsberg te komen. Etappe 1; vijf uur in
de bus naar Paramaribo. Etappe 2; drie uur opgepropt in een ‘kleine auto’. Haast kennen ze niet, dus voor iedere passagier die nog een boodschap onderweg moest halen werd gestopt bij de winkel. Resulterend in een auto die niet
alleen vol zat met acht mensen, maar ook met zakken rijst, kilo’s bevroren kip en
pakken wc-papier. Na drie uur werd ik aan de rand van de jungle afgezet. Ik hees mijn rugzak om pijn rug en begon aan Etappe
3; een drie uur lange, modderige glibbertocht omhoog naar de Brownsberg.
Maar dan heb je ook wat! Want wat is het mooi daar!
Al liggend in mijn hangmat werd ik elke ochtend gewekt door de brulapen, duizenden
krekels en geluiden waarvan ik (gelukkig) niet weet waar vandaan. Overdag wandelde
ik, tropische regenbuien ontwijkend, door de 100 kleuren groen van de jungle. Na 3 nachten had ik het hangmateren genoeg
geleerd en was het tijd om weer terug te keren naar de bewoonde wereld (De
instructies hiervoor zijn hierboven reeds beschreven, alleen dient deze uitgevoerd
te worden in tegenovergestelde richting).
Terug in Nickerie liep ik vanaf het busstation
naar huis, maar ik kon natuurlijk niet onopgemerkt langs het politiebureau. Want daar werken onze nieuwe vrienden; de politiemannen. Ik
werd in de achterbak van de politietruc gehesen en netjes thuis afgeleverd. Vijftien
minuten had ik de tijd om het vijf dagen oude zweet en modder van mij af te spoelen,
want toen stond de truc alweer klaar om mijn naar een avondje poolen te brengen.
Leuk die gezelligheid na 5 dagen “alleen” in de jungle!
Tijdens mijn jungletocht had het leven in het
ziekenhuis ook niet stilgestaan, want er was roostercrisis. Leuk om te
vertellen, omdat het zo heerlijk typisch is voor hoe het hier gaat. Zes Nederlandse
basisartsen zijn nu weer terug naar Nederland, Louise en ik zijn daarvoor in de
plaats gekomen met z’n tweeën. Tja, dan vraag je je als vooruit-denkende Nederlander
natuurlijk af hoe dat in het rooster opgelost gaat worden. Dat was dan ook mijn
eerste vraag een maand geleden. Uiteraard was daar nog niet over na gedacht.
Tot gister, toen het rooster ineens klaar moest zijn. En wat bleek? Het rooster
was niet rond te krijgen met 4 artsen minder. Totale verrassing natuurlijk. Met
nog een aantal gaten rooster kunnen we nu aan de nieuwe maand beginnen. En die
gaten? Ach dat zien we dan wel weer, vooral niet te ver vooruit denken😉
Drie nachten hangmateren
Het geluid van brulapen