Ik kan jullie zoveel vertellen vanuit hier. Iedere
week heb ik weer de keuze uit 100 onderwerpen waarover ik kan schrijven.
Gelukkig heb ik nog 5 maanden voor de boeg, dus er is genoeg tijd om dat te
doen! Daarom nu eerst een blog voor een beetje meer inzicht in de situatie van
Suriname en hoe dit doorwerkt in het ziekenhuis.
Deze week stonden we namelijk weer voor een
nieuwe uitdaging; we konden geen bloedprikken. Of nouja, bloedprikken kon wel,
maar het bepalen van het bloed kon niet. Het lab apparaat was namelijk stuk.
Nogal onhandig, want lab is toch wel de basis voor het bepalen of iemand ziek
is en zo ja; waar hij/zij dan last van heeft. Maar goed, als (hopelijk)
tropenarts in spé vond ik het ook wel weer een mooie uitdaging. Na 3 dagen is
het labapparaat nu weer werkende. Wel is er tekort aan allerlei reagens,
waardoor we bijvoorbeeld (voor de medici onder ons) geen leukocyten, CRP,
trombocyten, troponine of leverwaardes kunnen bepalen. Tja, dat is wel een
beetje de basis die je mist als iemand met een verdenking infectie of een pijn
op de borst binnenkomt. Maar goed, het is zoals het is en we doen het ermee.
Dit is typerend voor de situatie waarin zowel
het ziekenhuis als heel Suriname nu zit; een grote economische crisis. Die
crisis werkt in alles door; stakende verpleegkundigen omdat ze hun salaris te
laat krijgen, tekort aan Nederlandse specialisten omdat zij hun vliegtickets
niet meer betaald krijgen, tekort aan reagens in het lab, geen glucosestrips, geen
zwangerschapstesten, weinig beschikbare medicijnen etc. etc. Het enige waaraan
je het niet ziet zijn de auto’s van de bestuursleden van het ziekenhuis….
Als optimistische Nederlander ben ik gewend
dat je altijd iets opbouwt en dat er altijd groei en vooruitgang is. Hier is
dat een heel ander verhaal. Als ik Nederlanders spreek die hier al 20 jaar
komen, dan vertellen zij dat ze met eigen ogen zien hoe Suriname aftakelt in
deze jaren. Dat het ooit een tweede wereldland was, maar dat ze zien dat het nu afglijdt naar het rijtje derde wereld landen. Niet alleen de Nederlanders
zien dit. Als ik rondvraag bij de Surinamers dan beamen ze dit allemaal. Zij
zijn hier de dupe van.
De inflatie is hier de afgelopen jaren echt
gigantisch geweest, daardoor is alles zo’n 4x duurder geworden. Rondkomen van
een normaal salaris is dan ook echt lastig. Veel mensen hebben daarom een tweede
baan of halen extra geld binnen door te vissen. Bijna iedereen heeft een
grondje waar ze wat groentes verbouwen. Het positieve effect hiervan is dat de
bermen van de straten er prachtig groen uitzien; vol met boontjes, pompoenen en
aubergines. Niet alleen de mooie groene bermen verbloemen de achterliggende problemen,
ook de mensen zelf kunnen dat als geen ander. Ze zien er op en top verzorgd
uit, ze zijn altijd gastvrij en ze stoppen je, als het maar even kan, eten toe.
Echter, achter de voordeur is het voor veel hard werken om dagelijks rijst op de
plank te krijgen. En als je elke dag al bikkelt om rond te komen, dan heb je
echt geen geld over om een CT-scan te betalen, medicijnen te kopen of een
glucosemeter aan te schaffen. Tja, en dat zie ik dan weer terug op de SEH. Mensen
komen met torenhoge suikers binnen of een hele hoge bloeddruk doordat ze geen
medicijnen nemen. Wat weer resulteert in hogere zorgkosten… Kortom, Suriname is
in een neerwaartse spiraal terecht gekomen, waarvan de grote vraag is hoe ze
daar weer uit gaan klimmen.
In alle geld ellende is er één groot voordeel hier: De lekkere warme Surinaamse zon gaat elke dag op voor niets!
Tja, als zelfs het ministerie van Volkshuisvesting er zo uit ziet, dan zegt dat wel wat…
Uit eigen ervaring: rondkomen van een normaal Surinaams salaris (5500SRD=€245) is best moeilijk.