Ik ben weer ‘uitgezonden’ naar Wageningen voor
2 dagen. Tot nu toe nog geen bevallende vrouwen, dus de beentjes kunnen even omhoog om uit te rusten. Want dat is nodig! Afgelopen weekend was ik
namelijk op fietstrip naar Lelydorp met een aantal fietsers van de Nickerie Cycling Club: Franky, Ricky, Wiko én Louise.
Nadat we op zaterdag al vroeg
vetrokken waren (oké oké 1,5uur later dan de planning, maar ach ‘t gaat op z’n
Surinaams: No spang man) kwamen we na 4 uur gehobbel aan bij het zusje van
Ricky; onze slaapplek voor dit weekend. Daar mochten we twee dagen genieten van haar Surinaamse gastvrijheid: Surinaamse maaltijden werden voor ons gekookt en de
kinderkamer vol knuffels was in gereedheid gebracht voor Louise en mij.
’s Middags had Wiko de organisatie op zich
genomen en was het tijd om op z’n Surinaams “te wandelen”. Dat houdt in:
rondrijden met de auto, drankjes in de koelbox en ergens parkeren om te
chillen. Het wandelen bleef binnen de perken, want de volgende dag zou de
wekker al om 05:00uur gaan. Stipt om 07:00uur stonden we dan ook met opgepompte
banden, volle bidons en strak in de fietspakjes klaar in Lelydorp. Steeds meer leden
van de fietsclubs uit Lelydorp en Paramaribo druppelde binnen en de groep werd
groter en groter. Als kers op de taart arriveerde er zelfs een heuse volgauto
met zwaailicht. Kortom, we waren er klaar voor!
Voor we het wisten zoefden we met 32km/uur
over het wegdek, lekker in het wiel van de snelle jongens uit Paramaribo. Hier
en daar moest je goed uitkijken voor de grote kuilen in het asfalt, maar dit
was opslag voorbij toen we bij de Desi Bouterse weg aankwamen: Dat is een prachtige,
strak geasfalteerde vierbaans snelweg. Zonder auto’s. Een aantal jaar terug is
deze weg door Bouterse aangelegd als prestigeproject, uiteraard wel met
overheidsgeld. Deze locatie van de weg was in politiek opzicht tactisch voor
het werven van stemmen, maar voor het verkeer is het een wat minder tactische
locatie. Vandaar dat er vrijwel geen auto te bekennen is. Tja, van de ondoorgrondelijke
logica van de Surinaamse politiek snap ik weinig, maar één ding weet ik wel:
Het was heerlijk asfalt om over heen te zoeven met ons fietspeloton.
Naarmate de heuveltjes toenamen, de zon hoger
aan de hemel klom en de benen meer en meer verzuurden, kwam de volgauto steeds
meer van pas. Niet alleen voor het bijvullen van liters water en de heerlijke
cheesecake (= cake met geraspte kaas erop), maar ook om de veteranen van de
clubs achter in de pick-up te laden voor wat gratis kilometers.
De terugweg was nog behoorlijk afzien met
volle bak tegenwind, maar het was mij de eer te na om het wiel van de snelle mannen
in de kopgroep te laten lopen. Met resultaat; want ondanks mijn niet al te professionele
uitstraling (Een te grote helm scheef op mijn hoofd, een fietsshirt maat XXL, een
knalrood oververhit hoofd én een 50 jaar oude stalen Jan Janssen fiets) waren
de fietsers wel aardig onder de indruk van Louises en mijn Hollandse fietsbenen.
Met gevolg dat Louise en ik zijn uitgenodigd om 10 juli mee te doen met het
Nationaal kampioenschap in Paramaribo. Tja, ik weet niet of mijn stalen dranghek
daarvoor in de wieg is gelegd, maar andere kant… Jan Janssen won er ook in 1968
de tour mee…. Dus wie weet is er een mooie toekomst voor mij als Surinaams
kampioen😉
Liters zweet, 10 bidonnen en 128 kilometer
verder, kwamen we in de middag weer aan in Lelydorp. Moe maar voldaan! Achter
een kom Saoto soep was het tijd om de volgende plannen alweer te smeden: Een
fietstocht van Paramaribo naar Nickerie; 240 km ver maar liefst. Kortom, wordt
vervolgd!
