Na een tijd van
radiostilte is het tijd voor een nieuw verhaal vol avonturen! Vier weken geleden
was het tijd voor hooggeëerd bezoek: Na een achtbaan-achtig ritje in de nachtbus,
mocht ik Floris ophalen van het busstation in Arusha!
Met een extra paar nieuwe
ogen vallen dan ineens weer een heleboel Tanzaniaanse dingen op waar ik inmiddels
al een beetje aan gewend was: Alle kraampjes op straat, de stapels ananassen,
de stampvolle daladala’s (lokale busjes), en de volgepakte pigipigi’s (motors).
Met een oude jeep met daktent crossten we vervolgens 2 weken door Tanzania. Aangezien
wij allebei nog het niveau van een safari-dummy hadden, waren onze eisen laag
en wilde Floris graag een olifant zien en ik een giraffe. Daarom trokken we
eerst naar Tarangire National Park. Als een van de enige self-drivers (zonder
gids), was het best spannend om ineens oog in oog te staan met kuddes olifanten,
buffels, giraffen en zelfs leeuwen! Ook de nodige wokkelherten, vachtherten en
andere soorten herten (Als safari-dummies wisten we de echte naam van al deze
soorten gazelles niet) werden gespot.
Na een spannend dagje rondcrossen,
dachten wij even uit te puffen op de ‘camping’ in het park…. Dit bleek meer een
open plek te zijn met een wc en
geen hek. Toch een beetje angstig zetten
wij onze tent op naast een grote hoop olifantenpoep. Toen ik hout ging
sprokkelen voor ons verschrik-de-wilde-dieren-vuur werd ik even teruggefloten
met de boodschap ‘watch out for the lion’. Terwijl Floris en ik ’s avonds fanatiek ons
vuur probeerden aan te houden, waren we ook op vocht-restrictie, zodat
we ’s nachts niet de tent uit moesten om te plassen.
Na twee
avontuurlijke nachten in het park, en honderden olifanten en giraffes (jaja
safari-doel gehaald), was het tijd om hobbelend over wasbordwegen en slingerend
om de kuilen verder te reizen naar Lake Natron. Ineens bevonden we ons in een
gebied volledig bewoond door het Masaai volk met hun honderden kuddes schapen
en koeien. De droogte van het gebied was heftig en het was ons duidelijk dat
alles hier (voor mens en kudde) draait om water. Het confronteerde ons ook met toerist zijn in Tanzania: Kinderen langs de weg die geen woord Engels
spreken, maar wel het woord voor ‘money’ kennen. En de super deluxe lodges omgeven
door mooi groen gras in een gort droge omgeving. Ook de hoge prijzen die je voor
alles betaald, je mag nergens lopen zonder een gids die je flink veel dollars moet betalen. En toen Floris en ik, iets te eigenwijs, besloten om zelf een
kijkje te nemen bij Lake Natron zonder een gids hadden we bijna een boete van
100 dollar aan onze broek hangen. Kortom, na 4 maanden werken in Sengerema,
waar de patiënten vaak dagen bezig zijn om 10000 shilling (=3 euro) te verzamen
voor een lab onderzoek, vond ik het confronterend om ineens de toeristen-industrie
van Tanzania te zien (en zelf aan deel te nemen). Het is dan moeilijk te
begrijpen waar al die dollars blijven als het overduidelijk niet bij mensen
zelf terecht komt. Maar goed, over dat politieke plaatje van Tanzania later
meer, want dat was afgelopen week (terug in Sengerema) nog weer een heel
avontuur op zich….
Want na twee weken
vakantie was het tijd om Floris “mijn huis” in Sengerema te laten zien (en zelf
opnieuw te zien door het paar nieuwe ogen)! Rondjes fietsen op de mountainbike,
naar de markt in towny, een rondleiding door het ziekenhuis, een spikeball
toernooi met tropenartsen en co-assistenten én het leren van de nodige ‘habari’s’.
Voor mij begon op maandag het werk in het ziekenhuis weer en voor Floris had een
thuis-werk-week voor de boeg. Die week verliep even anders dan gepland…. Waarbij
de clue van het verhaal is dat Floris wakker werd in het bed van de hoofdnon…. In de volgende blog meer…..
De schaduw van Ol Doinyo Lengai, de actieve vulkaan die we hebben beklommen
Onze jeep!
Verjaardagscadeaus uit Nederland!