Floris werd wakker
in het bed van de hoofdnon van het ziekenhuis, hoe kwam het na 5 dagen in Sengerema
al tot dit dieptepunt (of hoogtepunt?)?
Na een paar
heerlijke dagen waar werken werd afgewisseld met rondjes fietsen, kitenges
(stoffen) uitzoeken op de markt en kopjes koffie in onze groenen tuin, was het
op woensdag tijd voor de zowel de Nederlandse als de Tanzaniaanse verkiezingen.
In de twee weken dat Floris en ik door Tanzania hadden gereisd was het ons al
opgevallen dat overal, maar dan ook echt overal, het hoofd van de huidige
president Mama Samia langs de weg hing. Van een oppositie partij kan je hier
niet echt (meer) spreken. Maar goed, verkiezingen waren er wel….
Op woensdag was er
weinig te merken van de verkiezingen en maakte Floris en ik de dag spannend
door tijdens een onweersbui op de mountainbike te stappen. Wel was het internet
afgesloten, onhandig voor Floris thuiswerk-dagen. Op donderdag vertelde ze ons
in het ziekenhuis dat er veel protesten waren in de grote steden, waaronder
ook Mwanza (de dichtstbijzijnde stad). Maar goed, in Sengerema ging alles z’n
normale plattelandse gangetje; de shamba’s werden fanatiek omgespit, de kuddes
koeien liepen ongestoord op de weg en Floris ging fanatiek door met kruiswoordpuzzels
maken (bij gebrek aan internet). We maakten ons nog het meest druk over de
uitslag van de Nederlandse verkiezingen, want daar kwamen wij zonder internet
ook niet achter.
’s Avonds zaten we
gezellig bij Wouter en Renske op de veranda te eten, toen we ineens allemaal
geweerschoten dichtbij hoorden. Snel naar binnen en lampen uit. Door het raam
zagen we auto’s rijden met politie/militairen(?) achterin en hoorde we veel geschreeuw. Na overleg met de hoofdnon Marie Jose besloten we naar het klooster
midden op de compound te gaan, want daar was het veiliger dan dichtbij de weg.
Na een warm onthaal door de nonnen met flink wat kopjes thee, belde Marie Jose.
Veel slachtoffers met schotwonden kwamen nu het ziekenhuis binnen. Zij stond,
met haar 70-jaar, op de spoedeisende hulp de opvang te coördineren. Aangezien
geen enkele Tanzaniaanse arts naar het ziekenhuis kon komen, was het aan
Olivier, Renske, Marloes en mij om naar de operatiekamers te gaan en daar de
slachtoffers te behandelen. Een schotwond in de buik waardoor we een grote
operatie moesten doen, het plaatsen van een drain in de borstkast van een patiënt
die in zijn borst geschoten was, en verder vooral veel schotwonden in armen en benen.
Aan het begin van de nacht was iedereen behandeld en konden wij terug naar het klooster.
Aangekomen in het klooster was ik Floris kwijt, maar die kwam ineens met een slaperig
hoofd uit de kamer van Marie Jose, waar hij na veel aandringen van de nonnen
maar in bed was gestapt. De rest van de nacht sliepen wij op de bankjes van
het klooster. Op vrijdag ontwaakten wij in het weer rustige Sengerema, waar de
vogels onverstoord floten. In het ziekenhuis kwamen nog een aantal schotwonden
van die avond binnen, maar verder was het extreem rustig omdat niemand naar het
ziekenhuis kwam. We besloten met z’n alle in het containerhuis, een huis midden
op de compound, te gaan slapen, want nog een nachtje op de bank in het klooster
of in Marie Jose’s bed vonden we wat te gortig. Maar goed ook, want zodra het
donker werd, werden we weer opgeschrikt door geweerschoten en traangas. Gelukkig
bleef het de rest van de avond rustig en konden we met gespitste oren gaan
slapen.
De rest van de
dagen bleef het rustig. Alle winkels waren nog dicht, de straten leeg en het
internet nog uit, waardoor we vrijwel geen informatie hadden. We vermaakte ons
in en rondom het containerhuis met heel veel kruiswoordpuzzels, koffie, een
spikeball toernooi en pizza’s bakken. Het ziekenhuis was rustig, maar werd druk
bezocht door politie die alle kogel-slachtoffers officieel onder arrest zette
(ongeacht of ze überhaupt hadden geprotesteerd, of dat ze gewoon hun winkel aan
het sluiten waren toen ze werden neergeschoten). Floris miste op maandag zijn
vluchten, omdat alle wegen nog gebarricadeerd werden. Op dinsdag ochtend werd
Mama Samia toch officieel geïnaugureerd met 97% van de stemmen… Hierna ging het
internet weer aan, de winkels weer open en de avondklok werd afgelast. Ineens was
het leven in Sengerema weer als vanouds, en konden we nog een rondje
fietsen, een avondje eten in towny en naar de markt voordat Floris op donderdag
met wat vertraging terug vloog naar Nederland. Een bewogen en spannend bezoek
aan Tanzania!
Voor meer informatie over de verkiezingen:
Drukte als voorheen in Sengerema!
Koken in het donker
Eén reactie
Mooi en spannend verhaal, maar ik hoor ook graag van floris hoe hij het heeft ervaren om vanuit Groningen opeens op zo’n plek en in zo’n situatie terecht te komen.