Wajoo Watoto

Tijd voor een
verhaal over de watoto! (=kinderen). Want met een bevolking waarvan 42% onder
de 14 jaar is, is er aan troepen kinderen en baby’s geen gebrek! De afgelopen 6
weken stond ik op de kinderafdeling. Hier liggen kinderen met malaria, diarree,
ondervoeding, brandwonden, hersenvliesonsteking of longontsteking. Ook hebben
we een afdeling (NICU) voor de pasgeboren kinderen die ziek zijn, te vroeg zijn geboren of
bijvoorbeeld zuurstof gebrek tijdens de bevalling hebben gehad. Waar je in
Nederland op de NICU één verpleegkundige op één kind hebt, is er hier één
verpleegkundige voor +/-25 kinderen. Kortom, een chaos kan je het wel noemen en
aan overzicht is wel wat gebrek. In bedje 1 liggen twee kinderen bij elkaar
omdat er ruimte gebrek is. In bedje 2 een kind die local herbs heeft gehad en
nu knal geel is. In bedje 3 een …. hooooo wacht hij stopt met ademen…. Snel
reanimeren! Na 10 minuten reanimeren en wat aanmoedigen vanuit mijn kant
(“Wajoo mtoto ga weer ademen”) doet hij het gelukkig weer. Maar je bent nog
niet klaar, want in bedje 4 ligt een drieling. En ga zo nog maar even door!

En als je dan
zoveel kinderen krijgt, moet je wel wat inspiratie voor namen hebben. Gelukkig
is er aan originaliteit van Engelsachtige (of poging tot Engelsachtige)
kindernamen geen gebrek. Dus speciaal voor al mijn zwangere vriendinnen nog wat
last-minute inspiratie: Mypresius, Blessing, Prettiness, Verynice, en voor een
tweeling: Dotto (één) en Kulwa (twee). De R en de L halen ze hier altijd door
elkaar (vandaar dat ik dokter Rotte ben), en daardoor is de mooiste naam: Groly
(ipv Glory).

Maar niet alleen in
het ziekenhuis is het een drukke kinderbedoeling. Ook het straatleven hier
wordt gedomineerd door de kids. Kinderen van 4 jaar kunnen makkelijk weer de
baby’s op sleeptouw nemen, dus die worden gewoon op de rug gebonden en zo
struinen ze samen rond. En als je 6 bent kan je prima alleen een uur naar
school lopen, dus in uniformpje zie je ’s ochtends de kleinste kinderen langs
de weg op pad. Af en toe worden ze even afgeleid door een geit of een mzungu,
maar uiteindelijk lopen ze gewoon in dribbelpas weer door. Maar niet voor alle
kinderen is het schooltijd, want vaak genoeg moeten ze helpen om het gezin met
10 kinderen draaiende te houden: De meisjes met grote tonnen water of bossen
hout op hun hoofd, de jongens die kuddes koeien hoeden of de shamba’s
omspitten.

Met een gemiddelde
van 6,3 kinderen per vrouw, kan je je voorstellen dat je hier als vrouw vooral
een kind-produceer machine bent. Waar je een man nog kan aanspreken met bwana
(=meneer) of mzee (=oude meneer) heb je voor vrouwen alleen de aanspreek titel
mama (=mama) of bibi (=oma). Waarbij ik altijd nog een beetje moet wennen als
mensen ineens ‘mama’ tegen je zeggen.

Kortom, na een half
jaar tussen de troepen kids, ben ik helemaal klaar voor de baby-boom die in
Nederland op mij te wachten staat, want ook daar wordt er inmiddels door
vrienden en vriendinnen behoorlijk geproduceerd! Dus vanaf januari is mama
Rotte weer in te schakelen als oppas, karibu!

Favoriete kinder-bezigheid: Wazungu bespieden

Dokter Rotte, in te schakelen als oppas. Zelf ook nog een kinderformaat.